Waarheidsvinding jeugdzorg

Columniste Sylvia Witte schreef een reactie, op een oproep van KRONCRV-programma De Monitor, een mooi artikel over waarheidvinding: een goede tegenspraak op de negatieve beeldvorming over 'de jeugdzorg'.

undefined

Sylvia Witte:
Vandaag sloop er een oproepje over mijn tijdlijn van het NCRV televisieprogramma De Monitor. In aanloop naar een nieuwe uitzending over Jeugdzorg zijn zij op zoek naar mensen die een slechte ervaring hebben met de Jeugdzorg.  Daar gaan we weer.  Als we dan toch voornemens zijn om nep- óf  gemanipuleerde berichtgeving te gaan verbieden,  is dit misschien een goed begin.

Want, beste Monitor, wie of wat bedoel je in vredesnaam met Jeugdzorg? Jeugdzorg is een algemene omschrijving voor alle maatschappelijke zorgvoorzieningen voor jeugdigen. Dus alles naast én buiten de directe primaire opvoedingsrelatie van ouders en hun kinderen. Jeugdzorg is een containerbegrip. Net zoals ‘de media’ een containerbegrip is.

Het consultatiebureau is Jeugdzorg. Schoolartsen zijn Jeugdzorg. Zorgboerderijen zijn Jeugdzorg. Jeugdgevangenissen zijn Jeugdzorg. Maar ook Bureau Halt, pleegzorg, stichting Nidos, Humanitas, het Leger des Heils, Jeugdreclassering, Jeugdbescherming, Veilig Thuis, De Raad voor de Kinderbescherming, het forensisch onderzoeksteam kindermishandeling van het ziekenhuis, de kindertelefoon,  gehandicaptenzorg, De sociale jeugd wijkteams, de inspectie Jeugdzorg en de GGz kinderen en jeugd. Zij allemaal en nog veel meer zijn: De Jeugdzorg in Nederland.

Zien jullie zelf de bomen door het bos van Jeugdzorg nog wel?

De focus op het inventariseren van uitsluitend slechte ervaringen heet dan ook nog eens framing. Het creëren van een kokervisie dus. Als je de kijker alleen maar opzadelt met negatieve verhalen, zal de kijker zich van deze organisaties afkeren.  Daar is natuurlijk geen één kind van de 120.000 beklagenswaardige spruiten die in Nederland worden mishandeld, mee geholpen. In de praktijk betekent dit dat ouders steeds moeilijker hulp durven te  vragen (want de Jeugdzorg deugt niet). Iedere ouder die wordt aangesproken op zijn of haar disfunctioneren krijgt hiermee de legitimatie de deur dicht te houden.  Je moest eens weten hoeveel ouders dankzij het stigma “Jeugdzorg”, zijn of haar omgeving laat geloven dat Jeugdzorg weer eens onterecht bezig is. Met het gevolg dat de belangen van deze kinderen volledig van de radar verdwijnt.

Kap daar eens mee.

Laatst nog, een programma over Veilig Thuis. Scholen zouden niet bij Veilig Thuis melden omdat ze daar incidenteel een slechte ervaring mee hebben of niet meteen feedback hebben gehad. Ja hoor! Je zal verdorie maar met de striemen op je rug op zo’n school zitten en dat niemand jouw rot leven wil melden omdat de school eerder een keertje zijn neus heeft gestoten. In iedere klas zit verdomme één mishandeld kind! Waarom geen enkele kritische vraag aan de klagende scholen hoe zij deze kinderen dan voortaan zullen helpen? En ja, een vader die veroordeeld is voor poging tot doodslag, zijn straf heeft uitgezeten mag gewoon weer omgang met zijn kind. Daar kan niemand iets aan doen. Hoe graag een school dat ook zou willen. Net als een kind dat armoedig gekleed is of moet leven tussen twee vechtende ouders. Rot, maar zelden volledig op te lossen. Wat te denken van ouders die direct na een schoolmelding het land verlaten? Leed kan vaak verzacht worden, soms worden gestopt, maar zelden in alle gevallen worden voorkomen. Oók niet als een school dat tóch wil.

Wees gewoon kritisch. Breng eens geen boze ouders of verongelijkte scholen in beeld, maar tevreden kinderen. Die zijn er! Écht! Mensen zoals ik, die God op haar blote voetjes dankt, dat haar ouders ooit voor het blok werden gezet. Allemachtig wat maakten ze een kabaal. Iedereen stond aan hun kant want tja, niemand kende hen als onaardig of kwaadbedoelend. Ze hadden de buren mee, de kerk, de huisarts en zelfs de schooldirecteur.  Natuurlijk was het leven in de tehuizen daarna lang niet altijd een pretje, maar het bood mij wel nieuwe kansen en verdere trauma’s bleven me voor het leven bespaard. En mijn ouders? Die vinden het nog steeds de schuld van ‘de Jeugdzorg’ allemaal.

Waarheidsvinding. Ook zo iets. Huilie, huilie, want Jeugdzorg doet niet aan waarheidsvinding. Hoe wil je dat dan doen? Een hulpverlener met een camera in bed laten liggen naast de vader die zijn kind misbruikt? Afluisterapparatuur plaatsen op kerstavond bij de familie Jansen omdat er dan waarschijnlijk veel gezopen gaat worden en de ellende dan pas echt begint? Camerabeelden opvragen bij de supermarkt, waar de moeder haar kind achter het schap met Dora koekjes probeerde te proppen?  Alle ouders van de sportvereniging aan de leugendetector? De mediator onder eed laten verklaren? Vingerafdrukken? Waar begint en eindigt jullie eindeloze gejengel over waarheidsvinding? De enige die aan waarheidsvinding doet is Justitie. Bij gebrek aan bewijs ga je vrij uit. Daarom lopen er meer criminelen buiten dan binnen.

In de wereld van de kinderbescherming gaat het niet om het opsporen van daders maar om het beoordelen van een leefklimaat.  Dan is het vaststellen van blauwe plekken, de huilverhalen van kinderen, het bedplassen, de angsten en stoornissen, de verhalen van kinderen die zelf in een vechtscheiding leven en de uitleg van ouders  of direct betrokken meer dan genoeg om de kinderrechter van een advies te voorzien.

Klagers zul je altijd vinden beste Monitor. Zeker in dit wereldje van kapot geslagen dromen, verneukte idealen, achtergestelde en gescheiden families, onbemiddelde kinderen, verongelijkte ouders, verbolgen scholen, gezinsslopende advocaten en onzekere huisartsen.  Al helemáál in een maatschappij waarin niemand iets doet. Waarin het massaal wijzen naar de jonge leeftijd van een hulpverleenster, die kennelijk iets moet oplossen waar de hele fucking maatschappij geen antwoord op heeft, niet gebruikt zal worden om haar eens voor te dragen voor een lintje, maar om haar nóg meer op achterstand te zetten.

En over die spotjes in de media, waarin wordt opgeroepen om zelf vooral niets te doen als je een kind hoort krijsen van pijn of ellende. Misschien is dat in de kern wel het echte probleem. Ga daar maar eens een uitzending over maken. Over de rol en invloed van de media. Over de invloed van de niet gestelde vragen. Over de niet in beeld gebrachte kinderen. Over hoeveel mensen getuige waren van kindermishandeling maar de andere kant op keken. Over hoeveel mensen iedere dag vriendelijk naar hun buren lachen en stiekem anoniem een meldpunt belden. Breng dat eens in beeld! Dat is super tv! Al denk ik dat bij zo,n oproep niemand zich zal melden, maar misschien is dat wel iets teveel waarheidsvinding voor de gemiddelde NCRV kijker.

Telefoon 058 - 233 37 77
Postbus 312, 8901 BC Leeuwarden, info@regiecentrumbv.nl